وب 2

سعی مي‌كنم در طی چند پست در مورد توليد محتوی باهمديگر بحثی داشته باشيم.لطفا نظرات و انتقادات خود را دريغ نكنيد:

توليد محتوی را بهتر است بسيار ساده درنظر بگيريم.در اينجا محتوی اشاره به هر چيزی دارد كه توسط من و شما توليد مي‌شود و بر روی نت قرار مي‌گيرد.از اين نظر يك عكس - يك قطعه ويديويي - يك اسلايد شو - متن سياسي - قطعه شعر دو خطی -يك كاريكاتور - يك انيميشن و…. همگی محتوی محسوب مي‌شوند.من مي‌خواهم اين همه را تنها در يك محدوده قرار دهم و انها را بررسي كنم: تمام محتويات ( ديتاهایی ) كه توسط ايرانيها  در سرتاسر وب پراكنده شده‌اند.( به خصوص به زبان فارسي ).

اين مجموعه از ديتا مي‌تواند برای همگی ما مهم باشد.بنظر من تمام اين مجموعه بيانگر هويت ديجيتالی ما ( در معنای گسترده كلمه ) است.من مي‌خواهم در اينجا يك ديد تاريخی را وارد قضيه كنم.از اين ديد  به نظر من هر ديتايي كه توليد مي‌شود باارزش است.خواه اين ديتا يك قطعه فلسفی باشد خواه اخبار زرد خواه احساسات رومانتيك يك دختر دبيرستانی.

اگر ديد تاريخی به اين قضيه داشته باشيم مي‌بينيم كه تمام ان چيزهايي كه امروز در نت گذاشته مي‌شوند در سالهای اينده بعنوان آيينه‌ای از هويت ديجيتالی ما در نظر گرفته شده بر روی ان ممكن است مطالعه شود.مثلا 100 سال بعد ممكن است در اينترنت در مورد اين روزها تحقيق كنند.شايد انها بخواهند در مورد مثلا ” رييس جمهور ايران “ اطلاعاتی بدست اورند.از همه مسايل مرتبط و همچنين از ديدگاه كسانی كه مطالبشان را در وبلاگها مي نويسند.يا بخواهند از اين دوران ( دهه 80 ) عكسهايي از تهران داشته باشند( كه ان زمان مي‌شود تهران قديم! ). 

آن روز فرزندان- نوه‌ها - نتيجه‌ها و… من و شما وقتی به اينترنت سر مي‌زنند ممكن است در كنار سرچ كلمات انگليسي از كلمات فارسي هم استفاده كنند.آيا زشت نيست بعد از 100 سال ما محتوای كافی برای ارائه به نسلهای اينده نداشته باشيم؟

به همين دليل است - به دليل ديد تاريخي - كه من زياد با ديدگاه نخبه‌گرايانه در اينترنت موافق نيستم.ان روز حتی شايد بي‌ارزش‌ترين نوشته‌های ما حداقل ارزش تحقيق داشته باشند.آن هنگام باز هم شعر حافظ و مولوی در دسترس همه خواهد بود.اما آيا نوشته‌های من و شما هم خواهند بود؟ اينترنت مكان خوبی برای ثبت و ضبط حافظه تاريخي كشور ما و فرهنگ و هنر مملكت ما خواهد بود.

به همين دليل است كه من تقريبا به تمام انواع ديتاهای توليد شده در اينترنت علاقه دارم: از نوشته‌ها و تحليلهای فلسفی تا اخبار زرد. 100 سال برگرديم عقب! اگر در هنگام مشروطيت اينترنت و وبلاگ بود آيا ما امروز علاوه بر تاريخ رسمي نمي‌توانستيم به بسياری از مسايل ديگر دسترسي داشته باشيم؟ اين كه يك جوان ان روزگار به چه چيزهایی علاقه داشته؟ تعريف عشق چگونه بوده؟ اخبار زرد انها چه بود؟ عكسهای انها نوع پوشش انها را نشان نمي‌داد؟ ويديوها  گوشه‌هایی از ان زندگی را برای ما جاودانه نمي‌كردند؟ امروز ديگر حتی نوشته‌های فكاهی يك نفر از مشروطيت نيز مي‌توانست ساعتها ما را جذب خود كند.

به همين دليل است كه به نظر من تقريبا هر ديتايي كه توسط ايرانيها توليد مي‌شود باارزش است.اگر ما به قدمت تاريخي خود افتخار مي‌كنيم بهتر است اين امكان را به نسلهای ديگر بدهيم تا انها نيز با شناخت ما بتوانند -اگر دوست داشتند - به ما افتخار كنند.