وب 2

اگر نوشته قبلي در اين موضوع را مطالعه كرده باشيد، گفتيم كه پايه و اساس مشكل، نهادينه نشدن تفكر و عمل گروهی در مفهوم مدرن ان - انگونه كه در جوامع مدنی كشورهای توسعه‌يافته رايج است- مي‌باشد.بر اساس اين  base ، حالا مي‌توان كاربران اينترنتی- و حتي در موارد مشابه تمام كنشگران اجتماعی - را به چند گروه تقسيم كرد:

1- بی‌تفاوتها: اين دسته تقريبا قاعده هرم را تشكيل مي‌دهند و از نظر تعداد بيشترين هستند. انها معمولا تصوری از حركتهای گروهی ندارند.علت مهم نيز ان است كه حركت گروهی برای انها به عنوان يك ارزش جا نيافتاده.از همينجاست كه انها به مواردی چون  sharing ، وقعی نمي‌گذارند.اين دسته را مي‌توان تا حدودی خنثي دانست .انها معمولا گهگاه به اينترنت سر مي‌زنند و استفاده از وب برای انها يك تفريح يا وقت‌تلف‌كني حساب مي‌شود.

2- ذوق زده‌ها: قبل از توضيح اين دسته بهتر است ابتدا از يك مفهوم در روانشناسي استفاده كنيم:  positivism/negativism كه شايد بتوان با كمي اغماض انها را به خوشبيني و بدبيني ترجمه كرد.گاه اين احساسات از محدوده عادی خود فراتر مي‌روند.

ذوق‌زده ‌ها معمولا در سنين پايينتری نسبت به بقيه هستند.انها تازه با وب همدم شده‌اند.اكنده از ايده‌های تازه هستند و در نگاه ايده‌ال گرايشان، هر ايده جذاب و بكر از طرف ديگران با استقبال فراوان مواجه خواهد شد.شايد بتوان positivism فراوان را ، تنها در اين گروه ديد.

3- دلگيرها: شايد بتوان اين گروه را «خردمندها» يا حتي «خسته‌ها» نامگذاری كرد.انها عمدتا كساني هستند كه مدت زيادي از اشنايي انها با وب گذشته است.شايد بتوان انها را قديمي‌ترينهای وب ارزيابي كرد.دوره‌های خوش‌بيني و بدبيني را از سر گذرانده‌اند و حالا با اين كه دوست دارند positivist باشند، اما بنا بر تجربه قبلي، گرايش به سمت negativism دارند.

4- عصبانی‌ها: معني واقعي negativism  را در اين دسته خواهيد ديد.انها ديد بسيار بدبينانه‌ای به حركتهای گروهی دارند.نسبت به نيات و اهداف و پيامدهای حركتهای جمعي، موضع‌گيریهای انتقادی فراوان دارند.تجربه به انها مي‌گويد كه هر حركت گروهی، بيانگر عدم شناخت واقعي فضاي وب ايراني است.انها معمولا آستانه تحمل پاييني دارند و كوچكترين تحريك كافي است تا آتشفشان انها را فعال كند.

حالا مي‌توان پرسيد حق با كدام است؟ بنظرم اين سوال از پايه غلط است.چون از ان پايه‌ و اساسی كه در نوشته قبل صحبت كرديم، طبعا چنين انشعابي طبيعي است.در اينجا بهتر است بجای پرسيدن اين كه حق با كدام است، از خود بپرسيم آيا مي‌توان برای تغيير اين وضعيت كاری كرد.و حتي مهمتر: آيا اصلا مهم است اين وضعيت را تغيير داد؟

ادامه دارد…