وب 2

كامنت خوب چيست؟ اساسا هدف از كامنت گذاشتن چيست؟ اين تنها، الگوريتمي است كه شخصا در پيش گرفته‌ام:

1- اگر احساس كنم يك وبلاگ آنقدر از مرحله پرت است كه هيچ كاريش نمي‌توان كرد بدون هيچ واكنشي تنها ان را مي‌بندم و سعي مي‌كنم ديگر به ان سر نزنم.

2- اما وبلاگهایی هستند كه حس درونی من به من مي‌گويد: از نظر كلی، اين وبلاگ و نويسنده‌اش را دوست دارم اما نكاتی هست كه برايم آزاردهنده‌اند يا اينكه مي‌تواند با رعايت انها، وبلاگی جالبتر داشته باشد.در اينجا سعي مي‌كنم كاملا مودبانه موردی كه بنظرم مي‌رسد را بيان كنم.

3- گاه هيچ حرفی برای گفتن ندارم.اما به خودم مي‌گويم وقتي توی خيابان از كنار يك كارگر ساختمان يا يك رفتگر يا هر انسان زحمت‌كش ديگری رد مي‌شوم، يك خسته نباشيد به او مي‌گويم؛ بدون اينكه اصلا بدانم آن انسان شريف كيست؟ پس چرا يك خداقوت به نويسنده اين وبلاگ نگويم كه كاری بسيار باارزشتر انجام مي‌دهد؟

4- گاه مطلبي در يك وبلاگ مي‌بينم.با نظر مطرح شده مخالفم.سعي مي‌كنم به مودبانه‌ترين شيوه، نظر مخالف خودم را بيان كنم.در اين روند بسيار مواظبم كه اگر مي‌خواهم نقد كنم فقط نظر مطرح شده را نقد كنم نه شخص مطرح كننده نظر را.

5- اما بعضي وقتها پيش مي‌ايد كه نه نظر مخالف دارم و نه موافق.بلكه مطلبي در ذهن دارم كه بنظرم مي‌ايد با مطرح كردن آن، مطلب اصلي شفاف‌تر مي‌شود يا اينكه يك بُعد جديد به آن اضافه مي‌شود و از زاويه ديگری به مطلب نگريسته مي‌شود.نوشتن اين مطلب در حكم گسترده كردن فضای گفتمان است.

حالا فرض كنيم كه شما حوصله اين الگوريتم را نداريدو فقط مي‌خواهيد با كامنت گذاشتن در وبلاگها بتوانيد برای خود دوستاني پيدا كنيد و اگر هم شد چند خواننده برای وبلاگ خود تور نماييد!! همانگونه كه صيد ماهی در دريا احتياج به فوت و فن دارد تور كردن خواننده نيز نكاتی دارد:

الف- سعي كنيد وبلاگ مربوطه را تا حدودی بشناسيد.كمي تا قسمتي تيپ خوانندگان اين وبلاگ را حدس بزنيد. آنگاه كامنتی بگذاريد كه بتواند نظر خوانندگان آن وبلاگ را به خودش جلب كند.مثلا وبلاگ من از نظر تعداد بازديدكننده بدك نيست.شما مي‌توانيد در اينجا كامنت بگذاريد.توجه داشته باشيد كه حتما موقع وارد كردن اسم-ادرس ايميل در زير آن ادرس وبلاگ خود را هم وارد كنيد.اينطوری خيلي ساده ديگران وسوسه مي‌شوند كه بر روی ادرس شما كليك كنند.حالا يك تصوری از تيپ فكري خوانندگان اين وبلاگ در ذهن خود تجسم كنيد.ببينيد چه كلمات و نوشته‌ها و مباحثي مي‌تواند برای آنها جالب باشد.همان مطلب را وارد كنيد.اكنون چه اتفاقي مي‌افتد؟ خوانندگان اين وبلاگ، وقتي كامنت شما را مي‌خوانند كنجكاو مي‌شوند كه بدانند مطالب وبلاگ اين شخص جالب، چگونه  است؟

ب- يادتان باشد هميشه هميشه هميشه از كليشه‌ها فرار كنيد.تصور كنيد دوستي برای شما يك نامه احساسي بفرستد.اما آن را تايپ كرده باشد و فقط هرجا كه اسم شماست با خودكار وارد كرده باشد «فلانی،عزيزم».چه حسي به شما دست خواهد داد؟ كليشه‌ها دقيقا همين كاركرد را دارند.چندجمله كليشه‌ای معروف: «وبلاگ خوبی داری» ، «به من سر بزن» ، «با مطلب تازه‌ای آپ هستم» و …

ببينيد! مهم نيست  نيت شما چقدر سالم باشد.مهم اين است كه اين جملات حكم همان نامه عاشقانه تايپ شده كذايي را دارند.بجای تاثير مثبت، اثر معكوس خواهند داشت.روزگاری از اين جملات برای اطلاع دادن به ديگران استفاده مي‌شد.اما امروزه اپديت شدن وبلاگها را از طريق فيد (feed-rss) دنبال مي‌كنند.استفاده از اين عبارات كليشه‌ای، ناخوداگاه در ذهن بيننده اينطور القا مي‌كند كه يا شما با فيد اشنايي نداريد يا اينكه كاربرد آن را باور نمي‌كنيد يا اينكه اسلوب فكريتان هنوز قديمي مانده.

ج- خب اگر اينها را ننويسيم، پس چه بنويسيم؟ همان نكاتي كه در بالا گفتم.اگرهم هيچ‌چيزی به ذهنتان نرسيد ولي بازهم خواستيد هرطور هست كامنتي بگذاريد تا شايد بازديدكننده‌ای به سمت وبلاگ شما جذب شود؛ در اين صورت سعي كنيد خيلي راحت حرف دلتان را بنويسد.باور كنيد كه اگر بجای آن متن تايپ شده بي روح، خيلي ساده حرف دل خود را در قالب كلمات معمولی بيان كنيد، اين حس زيبا به خواننده منتقل خواهد شد و  برای آشنايي بيشتر با گوينده اين سخنان، كنجكاو خواهد شد.