نیچه 5

دسامبر 5, 2007 روی 12:07 ب.ظ · طبقه بندی شده زیر قطعات

سوخته‌دلان هنگام شادی خود را رسوا مي‌كنند، زيرا شادی را چنان در آغوش مي‌گيرند كه گویی مي‌خواهند از رشك خرد و خفه‌اش كنند: دريغا؛ اينانند كه چه خوب مي‌دانند كه شادی از برشان چه گريزاست!

قطعه 279 - “فراسوی نيك و بد” - فريدريش نيچه

۱ دیدگاه »

  1. kptools گفت,

    دسامبر 5, 2007 @ 7:14 ب.ظ

    شادمانی، چهره ی بی نقاب غم است به معیار دل،
    و آوای خنده از همان چاه بر شود که بسیاری ایام، لبریز اشک باشد.
    در میان شما جمعی برآنند که گستره ی غم ، عظیم تر از شادی باشد…

RSS feed for comments on this post · آدرس دنبالک

یک نظر بنویسید