نیچه 5

سوخته‌دلان هنگام شادی خود را رسوا مي‌كنند، زيرا شادی را چنان در آغوش مي‌گيرند كه گویی مي‌خواهند از رشك خرد و خفه‌اش كنند: دريغا؛ اينانند كه چه خوب مي‌دانند كه شادی از برشان چه گريزاست!

قطعه 279 – «فراسوی نيك و بد» – فريدريش نيچه

Advertisements

۱ دیدگاه »

  1. kptools said

    شادمانی، چهره ی بی نقاب غم است به معیار دل،
    و آوای خنده از همان چاه بر شود که بسیاری ایام، لبریز اشک باشد.
    در میان شما جمعی برآنند که گستره ی غم ، عظیم تر از شادی باشد…

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: